İlk Güz Ağrım Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Eylül'dür o
daha sararmaya kıyamadığım
ama rengini çoktan unutmuş yaprak

dokunsam düşecek
düşse toprak olacak
toprak olsa içimde bir çınar büyüyecek

ilk güz ağrım
göğe en yakın dalımdasın
rüzgar kopardığında
sesin dökülür avuçlarıma
kuru, sıcak, incecik

her akşam biraz daha eğilir boynun
güneşi yudum yudum içersin
sonra verirsin toprağa
o sarı, o kızıl, o mor
bir hazan bestesi gibi

seni sevmek
bir ağacın kendi yaprağına
veda ederkenki sessizliği
ne acele ne telaş
sadece
düşmek için doğru anı beklemek

ilk güz ağrım
adını söylerken ağzımda
Eylül ıslanır
yağmur başlar
ve o ilk damlayla
dökülen yapraklarım
toprak olur yeniden...