Bir yarasın içimizde çok derin
Bakışın oturmuş şurama çocuk
Dibinde yaşarız cehennemlerin
Zorunda bir zoru var ama çocuk
Geçince şehrinin sokaklarından
Gitme;
sen gidersen, vebalini sırtlandığın yazgılar ölür
kaldırımda kediler, bir kaç misket, bir topaç,
ucundan koparılmış ekmeğin azizliği
ufacık parmakların yokluğunda kahrolur
Hüzün toplar saçından çiçek kokan ellerin
Dökülürken yüzünün allarına Vaveyla
Sanki kanımdan almış al rengini güllerin
Har sarılmış o zarif dallarına Vaveyla
Gözlerinin içinde gamdan yükselen duvar
Düşlerim seninle uçmayı sever
Gözleri okyanus engini Leyla
Saçların kederle taranmış meğer
Kanımdan alıp da rengini Leyla
Yalnızlık vurunca seni koyuma
Elleri soğuk adamlar geçer,
gözleri matem ambarlarına benzeyen kadınların ömründen
Şakağına ayaz vurmuş kuşların donuk bakışları arasından
sarımtırak bir bahara doğru upuzun bir kış gibi
Bir yorgunluk kahvesi eşliğinde
Yaz kızım;
İşte kanun
Beşinci bölüm, üçüncü kısım…
“Adalet mülkün temelidir.”
Hikâye uzun...
Okundu hikâye
Bozuldu büyü Vaveyla
Hadi ayak izlerimden kavgalarımı çıkar
Kaç bahar geçti
Kaç Leyla gördüm
Emzirilmediğim taraftan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!