İlkbahar Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Bir yerinden çözülüyor yaşam.
Sanki kış,
saçlarına takılmış son beyaz tokayı
usulca çıkarıyor toprağın.

Çamurun içinden
ince yeşil bir şiir yükseliyor.
Adı konmamış,
bir bebek edasında tüm doğa.

Ağaçlar suskun henüz,
dallarının ucunda yeni yeni hayatlar
ve kuşlara benzeyen
bir ışık birikiyor.

Pencereyi açıyorsun.
Buram buram bir toprak kokusu,
bir çocuk kadar savunmasız,
bir nergis kadar alabildiğine...

İlkbahar,
göğsüne bastırılmış anıların
yeniden yaşanmasıdır bazen.
Ve kalp en çok
bu mevsimde
kırıldığı yerden filiz verir...