İlk Cemre Sendin Şiiri - Yücel Özkü

İLK CEMRE SENDİN
Bir sabah usulca düştün ömrüme,
Suskun dallarım tomurcuklandı.
Kışa mühürlenmiş yüreğimin
İlk cemresi seninle uyandı.

Adını andıkça göğüm genişler,
Gülüşün geceme şafak olur.
Küle dönmüş bütün mevsimlerim
Seninle sessizce çiçek olur.

Gözlerin değince zaman durulur,
Rüzgâr adını fısıldar bana.
Kalbim, yolunu bulan bir turna gibi
Uçar, konar senin kıyılarına.

Bir ömür yetmez seni anlatmaya;
Adın içimde açan bir bahar.
Sen geldin; taşın suskunluğu çözüldü,
Aşkın, yüreğimde çağlayan bir ırmak.

YÜCEL ÖZKÜ
13 Temmuz 2026/14:20