İlim Deryası Şiiri - Kasım Kobakçı

Sözü süzüp gelen, dürüst yaşlılar,
Derin sevgi dolu, vefakar kullar,
Şehirler parıldar, zenginlik ile,
Hakikat dilinden, kelam saçtılar.
*
İlim yolcuları, menzile erer,
Hakikat arayan, gerçeği serer,
Akıp gider zaman, avuçlardan hep,
Akıl sahipleri, gülleri derer.
,
Uzak diyarlarda, var bir Elbistan,
Çiçekler fışkırır, sanki gülistan,
Yokluk pençesinde, kıvranır kitle,
Yeşil yaylalar da, olmuş nâristan.
*
Şu derin mevzuya, sevgi ekelim,
Gönülden gönüle, köprü çekelim,
Karanlık geceler, aydınlansın tam,
Farklı pencereden, şimdi söyleşelim.
*
Irak illerinden, murad dilerdi,
Hakikat bağından, güller dererdi,
Mal mülk sevdasına, insansa düşen,
Ömrünü, beyhude yere sererdi.
*
Hak korusun seni, hep iyi kalasın,
Gönül haznesinden, şefkati katasın,
Dünya nimetleri, hep geçici rüya,
Huzur ikliminde, rahatça yatasın.
*
Doğru yolda, sabır ile yürüyerek,
Temiz duygularla, candan çok severek,
Hayat denizinde, bitince son menzil,
Hakikat burcundan, süzülüp göçerek.
*
Geçmiş günleri biz, rahmetle analım,
Aşkın narı ile, candan çok yanalım,
Dünya rüyasından, uyansın o zihnin,
İlim deryasında, nura boyanalım.