İki Nesil Şiiri - Orhan Gülaçar

Biz mektuba cevap gelsin diye günlerce beklerdik.
Onlar mesaja hemen cevap vermeyene kızıyorlar.

Biz jetonla ankesörlü telefonda sıramızı beklerdik.
Onlar tek dokunuşla görüntülü birbirini arıyorlar.

Biz sokakta dizimiz kanayana kadar oynardık.
Onlar başparmakları uyuşunca yoruluyorlar.

Biz çelik çomakla güreşerek toz içinde kalırdık.
Onlar yenilince bir tuşla yeniden başlıyorlar.

Biz hayatı dokunarak, koklayarak öğrendik.
Onlar hayatı fotoğraflara tıklayarak öğreniyorlar.

Biz ekmeği fırından, yoğurdu bakkaldan alırdık.
Onlar saniyede ekrandan sipariş veriyorlar.

Biz komşuya evin anahtarını emanet ederdik.
Onlar telefonun şifresini kimseye vermezler.

Biz uslu dursun diye eline tableti veriyoruz.
Onlar telefonla çok oynuyor diye kızıyoruz.

Biz sabrı, sokağı, tehlikeyi ve yetinmeyi biliriz.
Onlar dijitali, hızlı bilgiyi ve iletişimi bilir.

Kim kime akıl verecek, doğru olanı kim öğretecek?
Organik hayatı yaşayan mı, dijital çağda doğan mı?