İhtiyat Tümeni Şiiri - Senior Karlos

Hiç kimse yitiremez içindeki benliğini
Söküp atamazsın sana verilen ismini
Kış bitti gitti demeden, kurak bir çöl vari hissimin
Anlatılmaz, engeller, aşılır, kat edilir
Ve ilkbahar iklimin çiçekleriyiz
Yapayalnız içimde, güz geçirdim hissiz bir biçimde
Evimi ziyaret etmek zor ola ki
Öyle tenhada dikmişim ki hanemi, baksan şehre göremezsin içinde
Aile içinde, huzursuzlukla biçilmek
Otur kıyı köşede, sessizliğin dişinde
İşte atıf atacaksın hayata gözlerini kapatırcasına
Takmıyorcasına, bakmıyorcasına
Hakikate mahkûmsun, sıtma olmuşsun, üşüyorsun, titriyorsun
Ne kadar hakikat te olsa, ama öldükçe göreceksiniz varlığın acısını
Mübtela-yi Aşk'ın yazıldığı mektuba mührümü bastım
Aşka tutulanları en saf haliyle tasvir ettim
Ucu kendine dokunan her iğnede canın yanmasın
Nedeni sensin, "bilinmesin, sanılmasın"
Geçmişe takılı kalmış ihtiyat tümeniyiz biz
Varsın kalsın ilerimiz,
Solsun ormanda çiçeğimiz,
Ses kalıcı acı
Batsın şafakta güneşimiz