İhsan Yılmaz Şiirleri - Şair İhsan Yılmaz

Kavga Etmek Bile Sınıfsaldır

Kavga etmek bile sınıfsaldır,
Kimin yumruğu nasır tutmuşsa,
Kimin sesi yoksul sokaklardan yükselmişse,
Kimin alnında terin izi varsa,

Kendime Kırgınım

Kırgınım…
En çok da kendime.
Bile bile düştüğüm bu ateşte
yanmayı ben seçtim.

Kendine İyi Bak
"Kendine iyi bak" bir veda değil, çoğu zaman bir elveda cümlesidir.
Üç kelimeye sığmaz aslında; içinde bir ömürlük hikâye saklar.

Kendine iyi bak… Çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım.
Olamayacağım… İstesem de, istemesem de.

Kendinle Konuşmak

— İhsan Yılmaz

Bazen susmak iyidir,
Dünya bağırırken bile içine çekilmek.

Kızıl Topraklarda Israr

İhsan Yılmaz

Sonbahar renkleriyle süslemiştim umutlarımı,
rüzgârı sertti bu mevsimin

Kömür Gözlü Güzel


Bir nir gördüm, bir akşam vakti sokakta,
Hafif bir rüzgâr esiyordu, yapraklar dansta.
Göz göze geldik, dünya bir an sustu sanki,

Kopmayan Ruhlar

Ne olursa olsun kopmayan ruhlar vardır,
fırtına vurur, sesleri kısılır
ama kalpleri aynı yerden atar.
Kırılırlar…

KORKUYORUM
bir sigara yakıp bir kelime yazacak
kadar düşünceliyim bu sabah,
sönük kankırmızı uykusuz gözlerle
baka kaldım güneşin doğuşuna,
ağir ağir sırtımı dönerken

Koşa Koşa Yoruldum

Koşa koşa yoruldum,
hep varmak sandığım yerlerde
biraz daha eksildim.
Gel gönül, usta gönül,

KÜÇÜĞÜM

Mülteci ellerine
O eylem gözlerine,
Ölüme korku salan,
Duruşlarına kurban.