"İnsanın acısını insan alır" mış
Ömür hanım*
Bu talan bu çivi izi
Ölmüş binlerce umut mezarlığı
Yaş aldıkça gençleşen bir yara
Balon gibi gökyüzüne uçmuş hayaller
Tüm öfkesini kuşanmış bir insan
Kıyama durduğunda çatık kaşlarıyla
Kadim bir düşmanlığı çağrıştırır bu taş sunaklarda
Pencerelerin pervazından sızan ışıkta gölgeler
Dimdik sütun gibi cesur ve onurlu kaldırır ellerini
Arzuların çıldırtan isteklerini yenmenin rahatlığında
Gözünün ardındaki can gözü ile
Bakıver aleme de ibretini al.
Elest alemindeki hak sözü ile
Bakıver aleme de ibretini al.
Ağlamak için artık zamanın geçti
Barıştım gönlümle kalmadı hüzün
Mevsimler içinde başkadır güzün
Unutulmaz tablo kalbimde yüzün
Böyle de mutluyum inanmaz mısın?
Alıştım yazgıma kırıldı kolum
Yalan dünya neler çektim elinden
Aşk derdiyle yanıyorum insaf et.
Ağlamaz mı ayrı kalan gülünden.
Aşk derdiyle yanıyorum insaf et.
Mecnun gibi çöllere mi vurmadım
Acıları pay etmişler
Bahtımıza hicrân düşmüş
İntizarla geçti yıllar
Yüreğime volkan düşmüş.
Bir fırtına koptu düzden
Dünyanın kahrını döktüm kalbime
Ben mi çok yalnızım dünya mı ıssız
Bir feryad figandır gelir dilime
Ben mi isyandayım dünya mı sessiz.
Geceyle gündüzün kalmadı farkı
Mevsim bahar olsa sen kışta kalırsın
Herkes canan olsa sen boşta kalırsın
Dünyanın mihneti nihayet bulur mu
Cennet bağı olsa sen dışta kalırsın.
Talihin elinde kuru yaprak gibi
Şu dünyada bir muradım kalmadı
Yarım kalan her şey yıkıldı gitti
Gönlümüz de arzusunu almadı
Ne hayaller yere çakıldı gitti.
Birikince acılar gönlümüze
İçimde kopuyor karanlık bir tufan
Sevenler gitmiş de bir ben mi kalmışım
Erenler deminde ömür desen bir an
Bu yalan dünyaya bir ben mi dalmışım.
Alıp da verdiğim sayılı bir nefes
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!