Gidiyorum sona doğru,
Dostlar beni kutlaman.
Ölüm gelir bana doğru,
Dostlar beni kutlaman.
Kahi güler, kahi ağlar,
Şeyhim güldür demiş derviş
Ben bülbülü Hızır bildim
Seherlerde inlemeyi
Canan için huzur bildim.
Yerden göğe yandı canım
Gönül sevda denen sönmeyen bir yangın
Geceni gündüze katarmış bilesin
İçinden taşarsa sevdiğine kaygın
Hasret kuyusuna atarmış bilesin.
Aşk diye acıyı yuttururlar sana
Gözlerimden akar sel gibi yaşlar,
Biliyor deli gönül biliyorsun.
Yiğit için ölüm nisyanla başlar,
Biliyor deli gönül biliyorsun.
Dünyada var iken bu kadar yılan,
Bizim ellerde kışın boran, toz olur
Alışana zemheri sanki yaz olur
Derler ki sevenlere hicran tez olur
Tasalanma sevdiğim geçer bu günler.
Dağları mı üşüttük gelmedi bahar
Eller yaşıyor baharı yazı
Biz kara kıştan çıkamadık ki
Gönlü dert dolan çalıyor sazı
Dertlere derman bulamadık ki.
Alna yazılan geliyor başa
Aşkın yüce dağlarını
Del dedi de delemedim.
Şu ayrılık otlarını
Yol dedi de yolamadım
Geçtik felek çemberinden
Unutulmuş bir hikaye anlatıyordu büyük baba
günlerin içinde geçmiş ve yaşanmış
yalnız kalmış güvercinlerin
gagalarında taşıdıkları hüzün kırıntılarını
içi insan dolu büyük konağın
geniş avlusuna döktüklerini
Birer birer geldik dünyaya
Nefeslendik çıktık içinden
Teker teker döndük ukbaya
Giden gitti kaldık peşinden.
Biriktirdik dünya darına
Ben cahildim baba, sana inandım
Ben herkese inandım baba
Şeytanla tanışmamış Adem gibiydim
Her söze inandım ben
Öğretilen esmadan tek bir kelime kalmış aklımda
Aşk olsun dedim vara yoğa
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!