Yollar diyorum, yollar kader gibi geçiyor içimizden
Kimlerle kesişiyorsa yolumuz bir kavşak başında
Yönümüzü doğrultuyor kendisine
Ve her kavşakta bir sevgi bekliyor bizi
Kendisine çıkan yolların ağzında
Gelir mi, gider mi belli değil
İçimde kalmadı en ufak hevesim
Öylesine bitkin öyle bir yorgunum
Sevdiklerim için tükendi nefesim
Öylesine kırgın öyle bir durgunum.
Zorluyor kalbimi bu bitmeyen çile
Ömür uzardı her sabah
Ben günden güne yoruldum.
İlk gençliğimde coştum da
Elliden sonra duruldum.
Koştum dünyanın peşinden
Yusufunum
garip ve yetim
düştüm kuyuna
merhamete Yakubum değil
sevgine Züleyham ol
kandır beni şu hayata.
İstedim ki insanlar kendileri anlasın
sustum
ama anlaşılanlar bana ait değildi
kendi arzusunu
ihtiyacını
acısını bana yüklemişti herkes
Tabip neden deştin gizli yarayı
Ben nasıl açarım tekrar arayı
Acıyla kavrulan yalnız yıllarda
Viraneye döndü gönül sarayı.
Külleri üfledim yanıyor közü
İçimde derin bir acı
Aklımda sen
Yaşıyor olmanın bedeli
Bir türlü ödeyip bitiremediğim tutkum
İnsanlar hep kötü ve yanlış şeyleri görüyorlar
İnsanlar hep kötü ve yanlış
Bu yokuşları bir koşu çıkarım,
Aklımdan değil sevdamdan zorum var.
Kahpe dünyayı bir pula satarım,
Aklımdan değil sevdamdan zorum var.
Seçilmez oldu sevenle düşmanım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!