İçine Çekilen Işık Şiiri - Seyrani Göl

Ve bahar,
bir çiçeklenme değil artık;
ışığın kendi içine çekilişi.
Sanki her parıltı,
kendi karanlığında eriyen bir hatıra.

Toprak,
susmayı öğrenmiş bir derviş gibi
içine gömüyor bütün renkleri.
Ve her gömülen renk,
geri dönmemek üzere mühürlenmiş bir sır.

Rüzgâr,
eskiden taşıdığı kokuları unuttu çoktan,
şimdi yalnızca
yitik bir ismin izini sürüyor.
Adını çağırsa da kimse dönmeyecek artık,
çünkü isimler bile terk etti sahiplerini,
boşlukta yankılanan bir hatıra kaldı geriye.

Gök,
mavi olmaktan vazgeçmiş sanki,
bir yaranın kabuğu gibi
donuk ve kırılgan.

İçinde sakladığı fırtınalar bile yorgun,
yağmurlar düşmeden kuruyor artık,
gözyaşı olmayı bile beceremeyen bulutlar gibi.

Ve biz,
baharı bekleyenler değiliz artık,
gecikmiş bir mevsimin
içinde unutulmuşlarıyız.

Kendi zamanımızdan düşmüş gibiyiz,
ne geçmişe aitiz ne de gelecek kabul ediyor bizi,
arada kalmış bir suskunluk gibi çoğalıyoruz.

Bir çiçek açsa bile,
inanmayacağız belki;
çünkü öğrendik
her açışın içinde
bir soluş saklıdır.

Ve her umut,
kendi küllerini içinde taşıyan bir yangın,
dokunduğumuz anda dağılacak kadar kırılgan.

Ve bahar…
en çok da bu yüzden
artık gelmiyor bize, içimize, zihnimize,
biz,
onu karşılayacak kadar
yaşanmamışız belkide.

Sanki hiç doğmamış anların gölgesiyiz,
varlığı eksik bir rüyanın içinde sürüklenen,
kendine bile geç kalmış bir hayat gibi.
S.GÖL