İçimdeki yangın Şiiri - Duygusuz Şair

İÇİMDEKİ YANGIN

Yutkundum yine, kelimeler düğüm,
İçimde soluyor o son gördüğüm.
Herkes geçer gider kendi yoluna,
Bana kalır yine bu ağır kördüğüm.

Ben bu ömrün dert ortağıyım,
Gecenin bağrında sessiz bir çığlık...
Herkes dışarıdan bakar, halimi dertsiz sanır,
Oysa yürek acısı dedikleri şey insanın göğsüne oturan o gizli taşmış.
Artık söylenecek tek bir söz bile kalmadı,
Sen acıtıp geçtin, ben ise o acının tam ortasında kaldım.
Yüzüme her baktığında içimde biriken o ince sızıyı gör şimdi.

Canımın nasıl yandığını bir ben bilirim bir de Allah,
Helal olsun bu derde, beni tek bir vuruşta yere serdin.
Ben seni bu hayatta en dokunulmaz yere koymuştum,
Oysa sen acımadan o en hassas yerden vuracak insanmışsın.
Sana söyleyemedim içimdeki o koca fırtınayı, hep yuttum,
Şimdi hangi kelimeyle bu yangını söndüreceğim?

Bakıyorum da bazen insanlara, o gamsız hallerine, yalan gülüşlerine.
Herkes bir teselli bulur bu hayatta, benim tesellim ise bu sancı oldu aslında.
Beni mahkûm ettiğin bu sessiz acıyla ben her gün içten içe eriyorum,
Ama sen hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ediyorsun.
Bu saatten sonra ne sitemim sana ulaşır ne bu yangınım seni sarar,
Sen benim ömrümde dindiremediğim o yürek acımsın artık.

Şimdi ne diyor Duygusuz Şair biliyor musun?
Herkes taşıyabileceği kadar yük alır bu dünyada,
Benim ise bu acıyı gururla taşımaktan başka çarem kalmadı.
Bu yangını kalbime gömdüm, üstünü kapattım,
Bundan sonra içimdeki bu sessiz çığlık benim en büyük yeminim olsun

Mühür : Duygusuz Şair Orijinal Yapıtı
Telif Hakkı : © 2020Duygusuz Şair.