İçimdeki Sessiz Çığlık Şiiri - Emrah Erçin

Bir ses var içimde, kimse duymuyor…
Ne fırtınalarda kayboluyor,
ne rüzgârla uçup gidiyor —
sadece içimde büyüyor sessizce.

Bazen bir fotoğrafa dalıyorum,
Yarım bir gülüşte kalıyor gözlerim.
Kimse bilmez, ben her susuşumda
Birini daha özlüyorum içimden…

Küçüktüm — anlamadım gidişleri,
Büyüdüm — alışamadım yokluklara.
Her eksilen nefeste biraz daha
Kendimden bir parça eksildi sanki.

Ama yine de dimdik durdum.
Acı beni yıkmadı, sadece olgunlaştırdı.
Yalnızlıkla konuşmayı öğrendim,
Sessizlikle güç bulmayı.

Şimdi içimdeki çığlık sustu sanırlar,
Oysa ben sadece sessiz ağlamayı öğrendim.
Çünkü bazı acılar bağırılmaz,
Kalbin içinde dua gibi saklanır…

Bazen gecelerle konuşurum,
Ay bile susar, ben anlatırım içimden.
Her yıldız bir anıya dokunur,
Kırılır kalbim — sessizce, kimse bilmeden.

Sanki her nefesimde bir isim gizli,
Her gözyaşımda bir veda saklı.
Büyüdükçe küçülür içimdeki ben,
Kırıldıkça çoğalır suskun yanlarım.

Kalabalıkta bile yalnızım bazen,
Gülüşlerim maskedir acılara.
Bir çocuk gibi hâlâ beklerim,
Belki döner diye giden yarınlara…

Ama bil ki bu sessiz çığlık,
Yıkmadı beni — sadece derinleştirdi.
Kırık bir kalbin içinde bile,
Sevmeyi unutmayan bir ben gizledi…