İçimdeki Şehir Şiiri - Muhittin Çiftçi

Bir otobüs durağında başlar hayat bazen,
Bir metro kalabalığında kaybolur düşüncelerim.
Herkes sessizce bir yere koşarken,
Ben kendime doğru giderim.
Bir evin içinde annemin sesi,
Bir masanın üstünde kitaplarım vardır.
Beş kardeşin hatırası,
Yeğenlerin gülüşü saklıdır duvarlarda.
Kırk dört yaşındayım bugün,
Ne geç kaldım hayata, ne de erken geldim dünyaya.
Bir şiirin mısrasında da kaldım, bir kitabın sayfasında da uyudum.
Kalabalık şehirlerde yürüdüm,
Ama en uzun yolculuğum içimde geçti.
Ben ne yalnızım, ne de tamamen kalabalık…
Ben bir apartman kadar insanım.
Katlarım ve odalarım var.
Kapısını kimsenin bilmediği
Bir iç dünyam var.
Apartman adındaki gezegenim belkide.
Sanki Kırk dört basamaklı bir merdivenle ulaşılabilen,
Üzerimde bir otobüs homurtusu, cebimde metro kartlarım var
Sonrası kimisi tekli kimisi çiftli minibüs koltukları.
Minibüs camlarından izliyorum dünyayı,
Hafif toplu bir gölgeyim duvarlarla çevrili bu şehirde.
Tıpkı Gazze, Batı Şeria ve El Halil gibi
Annemin kokusuyla karışıyor mürekkebim,

Bir odada beş yıl, binlerce sayfa, yüzlerce eleştiri...
Kız kardeşlerimin sesi yankılanır eski koridorda,
Ve iki yeğenin gülüşü kurtarır beni bu dar zaman dikeyinden.
Ben ki Türkistan’da harfler büyütürüm kürsülerde,
Gazete sayfalarında yerel bir çığlığım karanlık ve ıssız gecelerde
Ama bu beton bloklar, bu sığmıyor dediğim kitaplar,
Bir apartman dairesinde rehin tutuyor şairi.
Çiziyorum; duvarlar daha da daralıyor,
Yazıyorum; yollar uzuyor otobüs duraklarında.
Şimdi önümde yedi blok, dört yüz yetmiş yeni yalnızlık,
Ben bu eski apartmanı bırakıyorum, hayatımın tam burasında.
Duvarlar konuşmaz sanırdım, meğer en çok onlar hatırlarmış insanı.
Bir kapı gıcırdadığında çocukluğuma açılırdı içimde.
Merdivenlerde ayak izlerim değil, kararlarım birikirmiş.
Her kat bir başka ben… Her pencere başka bir yalnızlık.
Ben bu binada yaşamadım sadece, kendimi çoğalttım.
Sonra bir apartman türküsü dolandı dilime
Aklıma dilime geldi istemsizce kendiliğinden oldu
Karşımdaki sessiz duvarlar arasında, beni kimse duymaz sanırdım,
Meğer duyarlarmış beni
Bir kapı gıcırdadığında hatıralarıma açılırdı içimde.
He gıcırdamasında özgürlük biriktirmişim.
Her kat bir başka ben…
Her pencere başka bir yalnızlım.
Ben bu binada yaşamadım sadece, kendimi çoğaltmışım.
Sonra yoruldum ve merdivenlere oturup düşündüm
Mırıldanmaya başladı dilim kendi kendine
Kapılar aralanır sabaha karşı, bir anahtar dönerken delikte,
Koridorlar nefes alır, duvarlar konuşur,
Ben sessizce geçerim, her kat bir ayrı hikâye.
Üçüncü katta bir radyo çalar,
Çatıda güvercinler tüner,
Beş yıl, beş apartman, beş ayrı yalnızlık,
Bir annenin saçına düşen ak gibi.
Her taşınma, bir kabuk değiştirmek, her asansör, bir iniş-çıkış,
Dördüncü dairenin kapısında bir resim bıraktım geçen bahar.
Şimdi yeni bir avlu, yedi blok, ama içimde aynı yangın,
Belki burası, belki değil, varmak istediğim yer
Bilmiyorum, sen biliyor musun, neden buradayım?
Ahmet Kalem'im, çizerim, yazarım, Her odada bir köşem var,
Ama en çok annemin duasında kök saldı bu gövdem, biliyor musun?
Apartman dediğin, aslında bir iskân, iskân dediğin, kalp kadar dar,
Beş yıl geçti, şimdi anlıyorum, ev, içine sığabildiğin yerdir.
Muhittin ÇİFTÇİ—20/06/2026