İçimdeki hapishane Şiiri - Naile Öztürk

​"Hapishane" dediler;
Dört duvar, demir kapı, mühürlü geceler...
Oysa kimse görmedi ruhumda yükselen
Sessiz ve ömürlük zindanları.
​Ben seni sevdim—
Kendi kalbime mahkûm edildim.
Ne kaçacak bir yol bulabildim,
Ne de cezama itiraz edebildim.
​Gözlerin gardiyanım oldu benim;
Her bakışın bir yasak, her gülüşün bir sınır.
Özgürlük dediğim ne varsa,
Adının gölgesinde tutsak kaldı.
​Konuşsam suç, sussam dilsiz bir ağıt...
İçimde yankılanan tek ses sensin hâlâ.
Bir ömür boyu süren bu dava,
Kararı çoktan verilmiş bir yalnızlık aslında.
​Duvarlara adını kazıdım;
Her harfi derin, her harfi kan revan.
Silinir diye bekledim mevsimlerce...
Lakin anladım: Bazı isimler silinmek için değil,
Ruhun derinlerine mühürlenmek için yazılırmış.
​Ve şimdi biliyorum:
Asıl hapishane demir parmaklıklar değil,
Sevdiğin halde sığamadığın o kalptir.
​Ben;
Cezasını kendi elleriyle yazan bir aşkın
Müebbet hükümlüsüyüm.
Ve bu hükmün en ağır yanı,
Şafak sayamamak...
​Çünkü sensiz geçen her an,
Zaten sonsuzluğun ta kendisiydi.
Ne bir af çıktı gönlüme, ne bir indirim;
Meğer sevmenin yasası yokmuş.
​Bir kalbi haddinden fazla seversen,
Kendi hürriyetinden vazgeçermişsin.
Pencerem yoktu sana açılan;
Lakin her gece seni gördüm o zifiri karanlıkta.
Gözlerimi kapattıkça yaklaştın,
Açtıkça fersah fersah uzaklaştın benden.
​İçimde bir isyan büyüdü zamanla;
Sana değil, kendi zaafıma...
Çünkü en büyük hatam şuydu:
Seni sevmek değil,
Seni kendimden fazla bilmekti.
​Şimdi zincirlerim ses çıkarmıyor artık,
Alıştı kalbim bu dilsiz esarete.
Belki de yorgun her mahkûm gibi,
Özgürlüğü unutarak yaşamayı öğrendim.
​Ama bil ki...
Eğer bir gün bu kapılar ardına kadar açılsa da,
Ben dışarı çıkmam.
Çünkü insan, en çok
Alıştığı acının kuytusunda kalırmış.
​Ve ben...
Sana hapsolduğum o kuytu yerde,
Kendimi kaybedeli çok oldu.