İçimdeki çocuk Şiiri - Naile Öztürk

​İçimdeki çocuk zamansız ağlıyor;
Ne saat tanıyor artık, ne bir takvim...
Gecenin ortasında ansızın uyanıp,
Adını koyamadığı o boşluğa sarılıyor.
​Bir oyuncak kırığı gibi kalmış umutlar,
Küçük avuçlarında büyüyen yaralar var.
Kimse duymuyor sesini, biliyorum;
Çünkü büyümek, susturmak demekmiş meğer.
​Ne çok şeyi yarım bıraktılar onda...
Bir "iyi misin" sorusu eksik mesela,
Bir sarılma gecikmiş upuzun yıllarca,
Bir "buradayım" sözü hiç söylenmemiş.
​Hâlâ o dar kapı aralığında bekliyor,
Gidenlerin ardından öylece bakıyor.
Her vedayı bir vasiyet gibi üstlenip,
Kalbinde sessiz bir yalnızlık çoğaltıyor.
​"Ben büyüdüm" diyorum, o inanmıyor...
Çünkü bazı çocuklar hiç büyümez;
Sadece susmayı öğrenir zamanla.
Ve en çok da bu yüzden kanar bugünü,
Geçmişin sızısı sızdıkça ruhuna.
​Her gece yanına oturuyorum artık,
Kırık bir masalın o son sayfasında...
"Geçti" diyorum, hiç geçmemiş şeylere,
O, sadece gözlerime bakıp susuyor.
​İnatla bekliyor hâlâ o kapı önünde;
Belki biri geri döner,
Belki yarım kalan o sevgiyi tamamlar diye...
Ama hayat, eksikleri büyütmekte usta;
Ve bazı boşluklar, dolmuyor hiçbir şeyle.
​Bir gün elini tuttum, titriyordu...
"Artık kimse incitemez seni" dedim;
İnanmak istedi ama gözlerinde o korku...
Çünkü en çok sevdikleri kırmıştı onu,
En çok güvendikleri eksiltmişti kalbini.
​İçimdeki çocuk hâlâ ağlıyor,
Ama biliyorum; artık yalnız değil.
Ben geldim yanına, geç de olsa kendime döndüm.
İyileşmek bir anda olmayacak, seziyorum...
​Ama ilk kez,
Onu susturmadan sevmeyi öğreniyorum.