İçimdeki Güvercin Şiiri - Yılmaz Tizgöl

İki dudağının arasındaydı hayatım.
Yarım kalmış bir kelime gibi dudaklarında.
Çıkmaz sokaklarda,
Bir güvercin gibi ürkek.
Tek celsede biter mi acılarım?
Kal dersen kalırım, boyun eğerek.
Git dersen, dermansız yaralarım.
Gidersem senden...
Gidersem...
Nefessiz kalırım.
Bir "evet" desen...
Af çıkar,
Şaşırır prangalar.
Söz kesmiştik halbuki,
Bir ömür şu hücrede.
Yok dersen kırılır kalemim,
Vurulur uçurtmalar...
Gelincikler kanar,
Gelinlikler ağlar
Gökyüzünde.
Hâkim de, savcı da sensin.
Bak bir kez yüzüme.
İnanmıyorsan,
Son sözüme...
İnfaz olarak...
Bir kez gülümse...
________________________________________
Hallâc-ı Mansur gibi,
Bir gül de öyle öleyim.
Ölüm nedir ki?
Ölmeden önce ölene.
Soracaksanız:
"Son isteğin ne?" diye...
İçimdeki güvercini vurmasınlar.
Çırpsın kanatlarını gökyüzüne.
Gökten üç elma değil,
Üç cemre düşsün.
Biri suya.
Biri toprağa.
Biri de mahkûm aşklara...
________________________________________
Yılmaz Tizgöl
27.06.2020
Moskova