Elif Gibi İçimdeki Güvercin

Elif Gibi İçimdeki Güvercin
Sana söylemek istediğim kelimeler
boğazımda düğümlendiğinde,
şiirler yazıyorum…

Her mısrada biraz suskunluğum,
her kıtada sana yaklaşan bir yanım var.
Hayatın içinde
adı konmamış bir eksiklik gibi…

Harflerin arasına sakladım sesimi,
kimi mısralara adını.
Bir gün, fark etmeden
okur da dokunursun diye.

Şiirlerde bekliyorum seni…

Kimi geceler rüyamda
beyaz bir güvercin beliriyor;
sol yanımdan kopup sana uçuyor.
“Sen beni hiç incitmedin,” diyor…

Ve o an—
adını biliyorken dilim susuyor,
bu nasıl bir ironi…
Suskunluğum bile senden yana.

Beni yanında görmesen de
ben hep seninleyim.

Aylar oldu konuşmayalı,
ama dün gece
saatlerce kalbimle konuştum seni.

Satırlarımdan okur musun beni?
Seni kelimelerin arasına gizledim.
Bu sevdaya başım elif gibi dik…

Kimse bilmez adını—
ben seni şiirlere sakladım.

Kaç şiir yazdım, saymadım,
kaçını daha yazarım, bilmiyorum…
Orada bulur musun kendini?

Bir şiiri yarım bıraktım—
belki bir gün
“burada kalmışsın” dersin diye.

Eğer okursan,
sadece kelimeleri değil,
içimde sana doğru yürüyen
o sessiz adamı da gör.

Ve ben…
sana söyleyemediklerimi
şiirlere gömdüm.

Eğer gerçekten okursan—
beni değil,
içindeki güvercini uçurursun diye…