İçimde Kalan Vedalar Şiiri - Poyraz Özbey

Gökyüzü değilmiş insanı uzaklaştıran,
Bazı kalpler aynı şehirde bile kavuşamıyormuş.
Sen sustun,
Ben içimde bin cümleyle yaşlandım.
Adını anmadım belki
Ama hiçbir sabah senden habersiz doğmadı içime.
Bir gün anladım;
Bazı insanlar gitmez aslında…
Sadece artık dönemeyecekleri bir yerde kalırlar.
Ve aşk;
Herkesin diline düşen o büyük kelime değilmiş.
Aşk bazen,
Bir fotoğrafa uzun uzun bakıp
Silmeye kıyamamaktır.
Çünkü bazı vedalar
Kapıyı çarpıp gitmez;
Sessizce oturur insanın içinde
Ve ömür boyu kalkmaz.