İçimde Kalan Sen Şiiri - Can Elıf

Yaşayarak kendini öldüren bendim.

Kimseye kızamıyorum aslında.
Çünkü seni bu kadar sevmeyi ben seçtim.

Sen "çok sevme" demiştin.
Ben dinlemedim.

Belki de en başından biliyordun sonunu.
Ben bilmiyordum.
Ben sadece seviyordum.

Şimdi dönüp bakıyorum da,
en çok sana değil,
seninle kurduğum hayallere özlem duyuyorum.

Ama yine de içimdeki her yol sana çıkıyor.

Bir koku,
bir şarkı,
bir sokak...

Bir anda aklıma düşüyorsun.

Sonra kendime kızıyorum.

Çünkü biliyorum,
belki sen çoktan devam ettin.
Belki beni düşünmüyorsun bile.

Ama ben hâlâ bazı geceler
seninle konuşuyormuş gibi dalıp gidiyorum.

Neden böyle oldu bilmiyorum.

Neden giden sendin de,
eksilen ben oldum?

Neden unutması gereken bendim de,
aklımdan çıkmayan yine sen oldun?

İnsan sevince geçer sanıyor.
Zaman geçer,
acı geçer,
özlem geçer sanıyor.

Geçmiyormuş.

Sadece insan alışıyormuş.

Ben de alışıyorum galiba.

Ama bazı geceler var ki...

Seni özlediğimi kendime bile itiraf edemiyorum.

Ve işin en kötü yanı ne biliyor musun?

Ben hâlâ seni suçlayamıyorum.

Çünkü seni sevdiğim kadar,
bu hikâyede en çok kendimi yordum.

Şimdi susuyorum.

Sana söyleyemediklerim içimde,
senden kalanlar da benimle.

Ve galiba bazı insanlar gitse de,
içimizden hiç gitmiyor.