İçimde Gece İzleri Şiiri - Seyrani Göl

Akşam, mor bir hüzün gibi çökerken şehre,
Lâmbalar birer hasta yıldızdı kaldırımlarda.
İçimde geceden kalma ince gölgelerle
Sessizce yürüdüm ıslak sokaklarda.

Ruhumun içinden bir zemheri gibi geçti hüzün,
Sular kadar ürkekti aynalarda yüzün.
Senin adın, uzak bir musikî şimdi,
Kırılmış bir udun titreyen son sözü gibi.

Gökte solgun bir kamer, yerde dağınık ışıklar…
Ve gecenin koynunda unutulmuş hatıralar.
Kalbimde ağır ağır büyüyen o keder,
Bir mâbed sessizliği kadar derin ve uzaktalar.

İçimde tükenmeyen gece izleri…
Siyah güller tenime değmiş sanki.
Bir mahmur yalnızlık akar damarlarımdan,
İnce bir elem kalmış eski zamanlarımdan.

Rıhtımlarda uyuyan sular gibiydi gözlerin,
Bakınca içime lacivert akşamlar dolardı.
Şimdi her gece, ince bir duman hâlinde
Hatıran odamın tavanına sinip kaldı.

Ve ben sessizliği öğrendim sahipsizliğimden.
Artık ne sabahı beklerim ne güneşi.
Gümüş bir sis inerken tepelerden,
Hatıralarını toplarım sensiz gecelerden.
S.GÖL