İç konuşmalarım Şiiri - Yusuf Berkman

Nereye bakıyorsun öyle?
+ Sana.
– Ben yokum ki.
+ İşte o yüzden sana. Kendi suretine yabancılaşmak bir ayna meselesi değildir sadece. Bazen sesi bile duyulmaz insana. Bir şarkının ortasında susmak gibi... Kimse duymaz hıçkırığını, yalnızsındır demek ki!
​+ Konuşsana biraz.
– Ne diyeyim?
+ Her şeyden.
– Her şey çok.
+ O zaman hiçbir şeyden.
– O da fazla.
​Günler birbirini itiyor, farkında mısın? Birbirini unutmuş gibi sevenler... Ve sen, her sabah biraz daha eksilerek uyanıyorsun adını bile hatırlamadan.
​– Sevdin mi hiç?
+ Seni.
– Peki ben?
+ Kendini mi?
– Hayır... Hiçbir şeyi ya da her şeyi.
​Bu bozuk şehre haykırmak içimden geçiyor, tüm sokaklarını terk etmek. Çocuklar bile gülmüyor, ağlamayı öğrenmiş herkes. Kendime ait olmayan bir sessizliğin tam ortasında duruyorum. Sen orada mısın hâlâ?
​+ Buradayım.
– Gitme.
+ Zaten hiç gelmedim ki.
​– Öyleyse bu sızı kime ait?
+ Sahipsiz bir mektup gibi masada kalan o boşluğa mı? Zaten en çok gelmeyenler yorar insanı; hiç çalmayan telefonlar, açılmayan kapılar gibi ağırdır hayaller. Bak, güneş doğuyor dışarıda ama senin odanda hâlâ o bitmeyen gece. Uyansan da eksiksin, uyusan da...
​İnsan, en çok kendinden uzağa düşer.