Hüzün2 Şiiri - Yusuf Berkman

Susuz bir çiçek gibi kuruyor gönlüm.
Ölüyor hasretinle,
Sımsıkı, körü körüne sarıldığım
umutları artık sorguluyorum.

Bir sen oluyor içimde,
Bir de sensizliğim.
Seni anlamaya çalışırken
tükenen ben oluyorum.

Boş gözlerle bakmak etrafa
geçmişinde kalmış senin;
benimse dünüm, bugünüm.
Kim bilir kaç yarınım
bu yükle uyanacağım?

Gülüşünü anlatırken
hiç tanımadığım insanlara,
kendimi yine sana dalmış buluyorum.
Kendi hâline şaşırır insan.

Aklımda tek bir soru:
Seni mi çok sevdim,
Yoksa sevmeyi mi sana yakıştırdım?

Eski bir ders gibi düşüyorsun içime;
konusu yarım, sonucu belirsiz.
Kesişmeyen çizgiler gibiyiz;
sen kendi yolunda,
ben karanlığımda kaybolmuş.

Bir hüzün çöktü içime bu aralar;
kış mı ağır geliyor,
yoksa yokluğun mu ağır gelen?
Sevilmeden sevmek yoruyor insanı.

Ahlar taşıyor içimden,
tüketiyor beni.
Her gece biraz daha eksiliyorum,
her sabah biraz daha serseri.

Bitsin artık bu bekleyiş,
bu içimde dinmeyen özleyiş.
Güneşim battı sen gidince,
gülüşlerim azar azar söndü.

Kutlarım seni…
Koparıp da kendimden
boşluklara bıraktın beni.
Saklayamıyorum acımı.

Sen misin içimde büyüyen,
yoksa yokluğun mu ağır gelen?
Seni değil sadece,
sensiz kalmayı da taşıyorum.

Sen misin gecemi tüketen,
yoksa anılar mı geçmeyen?
Unutabilir mi insan
her şeyini verdiği birini…