Hüzün Şiiri - Yusuf Berkman

Ölüyor hasretinle,
susuz bir çiçek gibi kuruyor gönlüm.
O sımsıkı, körü körüne bağlandığım
umutları artık sorguluyorum.

Bir sen, bir ben oluyor;
seninle sensizliğimde konuşuyor.
Seni anlamaya çalışırken
sanırım yavaş yavaş deliren
ben oluyorum.

Boş gözlerle etrafa bakmak
senin mazinde kalmış,
benim ise dünüm, bugünüm…
Kim bilir kaç gün daha olacak yarınım?

Hiç tanımadığım insanlara
gülüşünü anlatırken
bir bilsen, kendimi kaçıncı yakalayışım!
Hayretler ediyorum kendime.

Aklımda tek bir soru:
Sen misin sevdiğim çok,
yoksa seni sevmek mi koşulsuz?

Bir ders geliyor
anılarımın çoktan unutulmuş sayfalarından;
konusu anlamsız.
Matematik ve uzayda kesişen çizgiler,
kaderleri birbirine kavuşmak üzere yazılmış;
benim ise karanlıklarda
yolumu kaybetmek
alnıma kazınmış.

Bihayli hüzünlendi bu günlerde ruhum;
kışın kasveti midir
yoksa bendeki bu durum?
Ya da severken sevilememinin
kırılganlığı mıdır
saklımda taşıdığım?

Ahlar taşıyor bardağımdan,
ağır ağır içmeli;
her yudumda yürekler dolusu
sitemler etmeli.
Bir anlamsız bekleyiş;
her anı dert, her anı kahroluş.
Yeter artık, bitsin bu özleyiş.

Güneşim battı yârim,
aşılmaz duvarlarının ardında;
gülüşlerim bir bir tükendi.

Kutlarım seni,
saldığın günden bu zamana
bilinmezlere beni.
Bitmiyor hüzünlerim,
gizleyemiyorum
dinmeyen gözyaşlarımı…