Bölüm 13: Çolak Hasan – Gazeteye Gelen Mektup, Geciken Aydınlık
Yeşil Ermenek Gazetesi köye hep bir hafta geç gelirdi. Ama o hafta boyunca Hasan, sayfalarını ezberden açardı. Başlıkları zihninde kurar, altlarına kendi yorumlarını yazar, sonra gerçekten gelen gazeteyle kıyaslardı. Her yazısı yayımlandığında köyde yeni bir taş yerine oturmuş gibi olurdu.
Bir gün muhtar gazetenin geciktiğini söylediğinde şöyle dedi Hasan:
Bölüm 14: Çolak Hasan’ın Köy Meydanında Konuştuğu Bayram
Bayram sabahı… köyde ilk uyanan horoz değil, Hasan’ın kelimeleri olurdu. Çünkü o gün öylece başlamak olmazdı hayata—söz söylenecek, bayrak selamlanacak, bir çift çarığın hatırası anılacaktı.
Çolak Hasan, okulların önüne sandalyeyle kurulurdu. İki eliyle değil, bakışıyla düzen verirdi törene. Çocukları sıraya dizerken seslenirdi:
ölüm 15: Eksi Yer – Brahim Akin’in Gönlünde Açılan Yuva
Aradan yıllar, hatta ömürler geçti. Brahim Akın yüzlerce kitap yazdı, basın kartları eskidi, imzalar çoğaldı, ödül konuşmaları yapıldı… Ama her gecenin sonunda, yastığının içine koyduğu bir eksik vardı: bir adamın elleri eksik ama hikâyesi tamam olan bir adamın adı—Çolak Hasan.
Ve o gece geldi... Brahim, ansızın bir cümlenin içinde kendini yakaladı:
Yörük Güzeli – 1943 Yayla Defteri
Çolak Hasan 27 yaşında yazmıştı bu şiiri. Köyün tepesindeki tuluk seslerine karışan bir bakışı anlatır. Kızın adı söylenmez—çünkü söylenirse büyü dağılır. Ama dizelerde belli:
“Yanağını yanağıma değdir / Kalp görmedi böyle güzeli.” O dizelerde at yelesi gibi uçuşan saçlar, şalvarın kıyısından sarkan nar çiçeği, susarken bile sitem eden gözler vardır. Hasan o yıl hiç evlenmemişti—çünkü kalbini dörtlüklere nişanlamıştı.
🪵 Kesik Ardıç’ın Ağıdı – 1957 Adalet Defteri
📖 Bölüm 16: Yörük Güzeli'nin Gölgesinde – Hasan’ın Yayla Yarası
1943 yazı, Toros'un etekleri. Hasan sandığındaki ilk defteri daha doldurmamış. Ama o yaz, deftere değil—bir göz bakışına tutuldu. Yörükler yaylaya göçerken içlerinden biri, — siyah saçlı, — başında kırmızı yemeni, — göğsünde portakal çiçekli iğneyle, atın terkisinde süzüldü.
Hasan o günü deftere yazamadı. O gün sadece bir dize düştü kağıda:
📖 Bölüm 17: Göl Başı Karşılaşması – Yörük Güzeliyle Yıllar Sonra
Yaz geçmiş, bahar unutulmuş, şiirler sandığa çekilmişti. Bir sabah, göl kenarındaki kavakların dibinde keçilerini sulayan bir kız gördü Hasan. Başında kırmızı yemeni, göğsünde tanıdık portakal iğnesi.
O muydu?
📖 Bölüm 19: TRT’ye Giden Ses – Şiirin Devlete Ulaştığı Gün
Yıl 1981. TRT hâlâ kasetle yayın alıyor. Bir gün Brahim Akın, elinde sararmış bir zarfa gitti Ankara’ya. Zarfın içinde 55 şiirin arasından seçilmiş dört tanesi, bir de el yazısıyla eklenmiş not:
“Yazan: Hasan Songur (Çolak Hasan) Köy: Toros’un dibinde Durumu: Şiirle konuşur, susarak yaşar.”
📖 Bölüm 20: Mezarı Başında – Sessizliğe Okunan Son Ağıt
Yıl 1993. Sonbaharın son günü. Toros'un eteğinde, toprağın koyu yerinde, birkaç taş ve bir demir parçası… Adı bile doğru yazılmamış mezar taşının başına geldi Brahim. Yanında ne çiçek vardı ne konuşan biri. Ama cebinde bir kâğıt—üzerinde Hasan’ın kendi şiirlerinden çevirdiği dizeler vardı:
“Bana dua etme evlat, Dilsizlere anlat yazdıklarımı…”
📖 Bölüm 21: Yarım Romanın Ön Sözü – Brahim Akın’ın Kaleminden
Küçük bir çam masanın üstüne eğildi Brahim. Kâğıt bembeyazdı ama sanki daha oturmadan ortasında bir siluet belirdi: “Çolak Hasan” Ne baş harfi eksikti, ne gölgesi. Ama Brahim biliyordu: bu sadece bir ön söz değil, bir ömür gecikmiş özür olacaktı.
Dolma kalemin ucuyla şunu yazdı ilk cümleye:
Yıl 2025. TRT Arşiv Dairesi’nde dijitalleştirme çalışmaları sürüyor. Bir teknisyen, tozlu rafların arasında “Çolak Hasan – Yörük Güzeli” etiketli bir kaset buluyor. Kasetin üstünde solmuş bir not:
“Gönderen: Brahim Akın. Kaynak: Hasan Songur. İçerik: Şiir – Beste – Ağıt.”
Kaset oynatılıyor. İlk ses: 🎙️ “Saçlarınla beni öldür…” Sonra bir duraksama… Ve ardından gelen ikinci ses: 🎶 “Kalp görmedi böyle güzeli…”
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!