Bir gece vakti düştü adın kalbime,
Sessizliğin en derin yerinde yankılandı…
Sen yoktun ama ben hâlâ senleydim,
Bir eksik gibi değil, bir yarım gibi…
Gözlerim her kapandığında sen vardın,
Bir akşamüstü düştün kalbime,
Güneş yavaşça inerken ufka,
Adını yazdım titreyen ellerimle,
Silinmesin diye rüzgâra inatla.
Gözlerin değdi hayallerime,
Kadın…
Bazen bir annenin sessiz duasıdır gecenin en karanlığında,
Bazen gözyaşını kimse görmesin diye yastığa saklayan bir yürek.
Dünyanın yükünü omzuna koyarlar da yine o ayakta kalır,
Çünkü kadın dediğin, kırıldıkça daha çok güçlenen bir çiçek.
Gözlerine baktığım an durur bütün zaman,
Sanki dünya susar, kalbim konuşur o an.
Adını içimden her geçirdiğimde,
Bir ömür sevmeye söz veririm sana ben.
Sen gülünce bahar iner kalbime,
Dost dedim, omuz verdim,
Sen fırsat kollayan bir gölgeymişsin.
Yüzüme gülüp elimi sıktın,
Arkamı dönünce hançeri bileylemişsin.
Adamlık dilden değil,
Bayram geliyor ama içimde bayram yok,
Sokaklar süslenmiş, kalbimse paramparça çok.
Herkes sevdiklerine sarılırken bir bir,
Ben yokluğuna sarılıyorum, içim titrer her an ağır.
Şekerler dizilmiş, kahveler hazır bekler,
Yüreğimde kırık bir sessizlik var,
Sözlerim düğümlenir gecelerde.
Gülüşlerim saklı bir hatıra gibi,
Kaybolur kendi gölgemde.
Bir umut aradım sessiz sokaklarda,
Geceydi… bir uğultu sardı şehri,
Duvarlar titredi, yıldızlar sustu.
Elini tutmak isterken karanlıkta,
Avuçlarım boşluğa düştü.
Bir çığlık yükseldi göğe doğru,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!