Huzur Veren Adın Şiiri - Arda Okşakli

Kendinden vazgeçenlerden bugün ben.
Susuyorum, karsa karşı.
İçimde öfke yok,
kin yok, nefret yok.
Mutluluk da yok.
Biraz hüzün var sadece.

Yokluğuna yasladım sırtımı.
Cehennemdeyim, Leyla.
Üşüyor ellerim,
üşüyorum ben.
Neredesin sen?

Kaskatı kesildi dizelerim.
Sen neden yoksun?

Nefretim sana değil, rüzgâra.
Neden fısıldamıyor kokunu bana?

Sana layık güzellemeler buluyorum:
Ömrümü aydınlatan gülüşün,
yol gösteren bakışın,
huzur veren adın…

Her şeyi bir kenara bırakıyorum.
Seni seviyorum, Leyla.