14.58 Şiiri - Arda Okşakli

Günlerden 26 Temmuz, saat 14.58.
Hayatın yorgunluğuyla yaşamaya çalışırken,
lüks ama aşkı istiyor bazen insan.
Görüyorum seni,gelmek istiyorum ama nafile.
Gerçekler çarpıyor yüzüme;
“Sana bakar mı, o kız?” diye.
Telefona bakıyorum: “Tanışabilir miyiz?”

Belki de rüyaydı bunlar,
Belki de yalan ama güzeldi.
İki iyi söze aşkımı veriyor,
Gözlerinin içine düşüyordum.
Uyuyamıyor, seni düşünüyordum.
“Gerçek mi bunlar?” diye çelişkiye düşüyordum.

Dalıp gidiyordum; rüyamda yine sen.
“Rüya içinde rüya mıydı bunlar?” derken,
sabah olmuştu bile.