Hüseyin Yanmaz Şiirleri - Şair Hüseyin Y ...

insanı yakan ansızın terkedişler
beklersin ölümü güneş doğar ve batar
sen yine beklersin

yol gider sen gidersin
o an derinlere dalarsın

gökyüzünde bir sis
bulutlar parçalanıyor
hal perişan beden yorgun
gemiler
giderde gider

Nabzıma
Zincir vurmak istedim.

Damla damla değdi
Gözyaşlarım
Tenime.

Doğduğum büyüdüğüm köye geldim
Yıkılmış virane olmuş evleri gördüm
Ağalar beyler ölmez bilirdim
Ben kardeşimi çok özledim

Halden anlamaz dost bildiklerim

Bülbül çalar dertli dertli
gönül dinlemez ölümü
yürek yanar yarına

sil gözünde yaşı
boş emek yarına umut yok

Beni yalnızlığa
Terk edip gittiğinde
Ateşler içinde yanıyordu yüreğim
Hüzünlü dertli ve çaresizdim!

Anlatması zor

yürüyorum bütün sokakları sana inat
kaldırım taşlarında kaldı ayak izlerim.

seslendim
duy sesimi martılar
gece niye karanlık niye sessiz.

Ay ve güneş
deniz ve gemiler
birde yüreğime işleyen yalnızlık

istanbulun boğazında
martılara seslendim

Hüsran doluyum arkadaş
Üzülmemek elde değil
Selam olsun dostlara
Erzincandaki tüm canlara
Yeğenimi çok özledim
İnanın anlatamam sizlere

İşte istanbul işte ben
dertli çocuk gibi
oturdum eski iskeleye
sus pus oldu dört yanım
kulaklarımda bir anadolu türküsü
kopardı aldı beni benden,