Hüseyin Turhal Şiirleri - Şair Hüseyin T ...

Y

Aşk, bir harita ki, tüm yolları kayıp.
Bir denklem ki, sonucu hep belirsiz.
Ne bir liman, ne bir durak, sadece akış.
Her an yeniden icat ettiğimiz bir gerçeklik.

Bazen, yürüdüğümüz yollar değil, aklımızdaki haritalar önemlidir. O haritaların üzerinde, gerçekte olmayan kayıp şehirler var. İlk aşkın şehri, gerçekleşmemiş hayallerin sokağı, söylenmemiş sözlerin kuytusu. Biz, fiziksel olarak buradayız ama ruhumuz o yitik coğrafyada dolaşır durur. Bir bakışta, o haritanın enlem ve boylamlarını görürüz; bir el sıkışmada, geçmiş bir anının tüm iklimini hissederiz. Önemli olan, nereye gittiğimiz değil, hangi kayıp kıtadan geldiğimizdir. Ve ben, geri dönüşü olmayan bir yerden geldim; o yüzden tüm vedalarım, aslında birer memleket hasreti.

Sen, benim yörüngemin sabit yıldızısın. Bütün gezegenler telaşla dönerken, ben sadece sana bakarak yönümü buluyorum. Hayatımın en büyük keşfi, senin gözlerinde kaybolmak oldu. Diyorum ki, bir insan bir başkasının evreni olabilir mi? Seninle tanışana kadar bu bir soruydu, şimdi ise cevabı çok net: Evet. Ben senin etrafında dönen, ne zaman ışığın azalsa kaybolmaktan korkan minik bir uyduyum. Ama biliyorum, sen orada olduğun sürece, benim için karanlık diye bir yer yok.

Taşın kalbi gibi sulara değmiş,
Yeşile boyanmış, sessiz ve sakin.
Zamandan habersiz yerini yeğmiş,
Sana tutunmak da öylece yakın.

Yücesin hey heybetli dağlar,
Bağrında nice sırlar saklar.
Karın erir, gür pınarın çağlar,
Sana dert yanar bu yorgun gönül.

Güldüğün an yüzünde gül açar
Her zaman yüzüme gül sevdiğim
Her bir gülüşünde bir hayat var
Her zaman yüzüme gül sevdiğim

ZAMAN

Akıyor su gibi durmuyor zaman
Kalmaz sana güzelliğin sevdiğim
Gel sevelim durmadan sevişelim
Kalmaz sana bu gençliğin sevdiğim

O, geri alınamayan bir eylemdir. Var olduğunu iddia eden her şeyin, aynı anda yokluğa doğru kayışıdır. Ne bir hızdır ne de bir mesafe; sadece olmak ile olmuş olmak arasındaki o sürekli, kaygan boşluk.

Bir cetvel gibi ölçülür, ama asla bir nesne gibi tutulamaz. Onu somutlaştıran, sadece bıraktığı izlerdir: bir yüzdeki kırışıklık, bir binadaki çatlak, bir melodinin sessizliğe karışması. Zaman, kendini her an tüketerek var olan, cömert ama acımasız bir kaynaktır.

Büyük, görünmez nehir.
Akar, durmaksızın akar,
Ama ne bir sesi vardır, ne bir dalgası.
Sadece izleri kalır geride.
Dünün tozlu anıları,

Biliyorum, mesafe sadece bir rakam. Ama bazen o rakam, kilometrelerce uzayan boş bir yola dönüşüyor. Şimdi burada, elimde soğumuş kahve fincanıyla otururken, aklımdaki tek görüntü senin omuzlarının çizgisi. Pencereden süzülen ışık, koltuğumuzun üzerindeki o eski battaniyeye düşüyor. Her şey yerli yerinde duruyor ama sen yoksun. Ve sen yokken, bu oda sadece eşyalarla dolu bir mekan; oysa sen varken, burası bir yuvaydı.
En çok da o anları özlüyorum: Akşam yemeğinden sonra sessizce kitap okuduğumuz, sayfaların çevrilme sesinden başka hiçbir şeyin duyulmadığı o huzurlu dakikaları. Ya da yağmurun cama vuruşu eşliğinde, dünyanın tüm dertlerini kapının dışında bıraktığımız o güvenli sığınakta geçen zamanı. Sanki zaman, bizim için sadece o anlarda akmayı bırakıyor, bizi kendi küçük, kusursuz baloncuklarımızda hapsediyordu.
Şimdi her şey bir gölge gibi. Geçmişin tatlı ama yakıcı bir nostaljisi. Seni özlemek, bazen kalbimin ince bir cam gibi çatlaması demek. Ama biliyorum ki, her çatlak, bir gün yeniden birleşecek olan o büyük resmin bir parçası. Tıpkı kışın ardından gelen bahar gibi, tıpkı denizin en sonunda karaya vurması gibi, biliyorum ki yeniden omuzlarının çizgisine, o sıcak sığınağa döneceğiz. Ve o gün gelene kadar, bu özlem, seni ne kadar derinden sevdiğimin en dürüst kanıtı olacak.