Hüseyin Özcan Şiirleri - Şair Hüseyin Özcan

terkedişler vardır,
hani hiç veda edesi gelmez insanın.
giden yolcusunun boynuna sarılır ya,
ardından bir el bile sallayamaz hani
kalkamaz ya kollar bir türlü.

sen hayallerimde kalan sevgilinin aynısısın,
siyah saçlarını tarayışın da aynı…
başın öne eğikken,
kahküllerinin arasından bakışında.
teninin kokusu da aynıdır belki
koklayamadığım…..

bugün senin gidiş günündü cefakarım,
yıllar önce bu sabah,bu senesi eski tarihte,
güneş doğarken sen yok oldun.
giderken koyacaktım da çocukluğumu,
kefeninde cep yoktu…….
kanı çekilen kaskatı kesilmiş ellerine

sevda denen o yüce duygu,ihanete bulandığı zaman,
yüreğindeki sevgi, korkunç bir kin ile yanar tutuşur,
damarlarında akan kan kaynar sular gibi içini yakarak dolaşır,
önlemek dur demek mümkün değildir, onu bu hale getiren ihanet,
ne zaman ki cezasını görür,işte o zaman kan soğur, kin durulur….

hayatıma giren her yeni biri,bir iz bırakıyor,
bazısı,hafif sıyrıklarla canımı yakıp gidiyor,
bazısı derin bıçak darbeleri vuruyor yüreğime,
günlerce,aylarca iyileşmeyen,
iyileşince de izi kalan yaralar kalıyor yüreğimde…

dertleşiyorlardı dostuyla,
yüreğindeki yaralar bir daha tazeleniyordu,
ama acıtmıyordu dost diliyle…
bir sen değilsin dedi arkadaşı,
bir sen değilsin annesi babası olmayan…

mevlana demiş ki;
insanın,kendinden kopması
kendinden ayrılması kadar derin
ve acı bir ayrılık var mı?

acılar vardır,
hançer gibi saplanır insanın yüreğine,
hiçbir teselli fayda etmez,
hiçbir söz dindirmez isyanlarını,
hiçbir teselli durduramaz gözyaşlarını…

bir resim;
her günü senin hasretinden kurtaracaktı.
sen bilmiyorsun ki sana hasretimi,
beni o yüzden anlayamadın….

bir resim;

'yapma! ' dedim kendime;
- ah gönlüm etme!
bu yaralı yüreği,
yine kederlere terketme.
her sevda da bin defa kanayan sensin,
bir kere daha bu acıları çekme…