Miad
Yoruldum her şeyden yoruldum artık,
Dost ile düşmanı seçemiyorum.
Her beden yamalı, her gönül yırtık,
Kimseye derdimi açamıyorum.
İflah olmaz bir yürek içimde taşıdığım
Herkes ask deyip geçer kimse bilmez adını
Kim bilir nedir ki içimde yaşadığım
Belki de bu yürek doldurdu miadını
Her gelen gönlüme girip çıktım sanır da
Minnet
Topraktan geldik ya biz, toprağa gideceğiz,
Tabutun bile olsa dala minnet eyleme,
Kefenin cebi yok ki nasıl götüreceğiz?
Dört yanında cep olsa pula minnet eyleme.
MİRAS
Bize yürek sızısı mirastır yardan
O gündür bu gündür çıkmadık dardan
Sahibi dönüp gelse uzak diyardan
Vermeyiz artık bize yardan var oldu
Mizan
Umumi efkârca bilinir ki,
Ne mevki ne de makamdır insanı insan yapan.
Eskiler demiş ya: “Şerefü'l-mekân bi'l-mekîn” diye...
Yani bir makamın şerefi, orada oturandan gelir,
Makam insanı şereflendirmez.
Moda
Şimdi moda artık,
Güzele çirkin demek.
İyiye kötü, yazık!
Beyaza kara çalmak.
Başaran az ise,
MÜEBBET
İçimdeki fırtına mevsime uygun
Yaprağım döküldü dalım döküldü
Ne yazık faili meçhul bir soygun
Kırıldı kilidim zilim söküldü
NAMUS
Yaşadıkça soğudum bu hayattan
Çok yanıldım çok aldandım çok kandım
Ders almadım yediğim her tokattan
Her yüreğin açanı ben dost sandım
NANKÖR
İnsanoğlu nasıl nankör bir varlık
Her şeyi olsa da kıymetin bilmez
Varlık içindeyken onu bir darlık
Bir kere bulsa da kısmetim demez
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!