Hoş Ses Boş Es Şiiri - Kasım Kobakçı

Kürsüye çıkan uzman, anlatır durmadan,
Dinlesem hoş bir ses, dinlemesem boş bir es,
Bilgiler hep boşanmış, uçuyor kafadan,
Ellesem hoş bir ses, ellemesem boş bir es.
*
Salondaki konuklar, esneyip uyuyor,
Duvardaki saatler, geriye iniyor,
Konuşan profesörler, lafı uzatıyor,
Gizlesem hoş bir ses, gizlemesem boş bir es.
*
Sempozyum masasında, bilimsel yazılar,
Ekranda parıldayan, o grafikler kaynar,
Ortama ağır ağır, derin uyku sızar,
Söylesem hoş bir ses, söylemesem boş bir es.
*
Kahve molalarına, dakika gecikmiş,
Çay bardakları, artık soğuyup tükenmiş,
Herkesin omuzları, aşağı eğilmiş,
Yoklasam hoş bir ses, yoklamasam boş bir es.
*
Bildiri sunan kişi, sessizce yorulsun,
Tartışma bölümünde, boş laflar savrulsun,
Arka sıradakiler, rahatça otursun,
Sızlansam hoş bir ses, sızlanmasam boş bir es.
*
Delegeler acıkmış, yemekler çıkacak,
Uzun toplantılardan, ruhumuz bıkacak,
Protokolde oturan, kim imza atacak,
Başlasam hoş bir ses, başlamasam boş bir es.
*
Mikrofon uğultusu, asla sıfırlanmaz,
Çoğu insan bıkkındır, uyarı alınmaz,
Paneldeki sohbetten, hiç keyif alınmaz,
Bağlansam hoş bir ses, bağlanmasam boş bir es.
*
Katılım belgesini, almayı beklerler,
Çantalara konulmuş, tükenmez kalemler,
Yarım kalan cümleyi, kürsüde geveler,
Seslensem hoş bir ses, seslenmesem boş bir es.
*
Isıtılmış salonda, bitmeyen heyecan,
Kürsüde ter dökerek, konuşan şu uzman,
Dinleyici derinden, ah eder durmadan,
Gözlesem hoş bir ses, gözlemesem boş bir es.
*
Kapanış yaklaşırken, tenhadır ortalık,
Dışarı adım atıp, umulur aydınlık,
Cebimdeki notlara, çökecek karanlık,
Anlasam hoş bir ses, anlamasam boş bir es.