Hoş Kalasın Şiiri - Ayşe Zelal Kırıcı

Hangi köşe başına dönsem tanıdık rüzgarlar
Kalbimi ezen kaburgalarımdan yükselen alevler var
Gözler üst üste, kulaklar fırtınaya sağır
Keskin mevsimde geçti, aralarında amansız bahar

Hangi sela yıkadı ömrümdeki kirli bakışı
Önüne siper çekti, bitmez hakikatı arayışı
Bir çift kehribar bırakır onca süslü yaşı
Devrildi antika vazo, can verdi mihenk taşı

Soğuklar hançer gibi geldi, lakin solmuyor yapraklarım
Ne içinde yeşil kaldı ne de yeşile boyadıklarım
Bu bozkır bu soğuk rüzgarlar benim günahlarım
Bir çekirge şarkısı düştü bu seher vaktine

Ayaz vurmasın tenine, üşümesin parmakların
Yolumuz bir olmasın, yüzün de sakın solmasın
Ne bir sitem kalsın geriye ne bir yangın
Bende tükendi dizeler , sanırım bittik hoş kalasın