Irakta Şiiri - Ayşe Zelal Kırıcı

Geç kalmadım fazla erkenciyim belki de
Zihnim toparlanmak için yığınla bekliyor
Beni özleyen habitatlar var
Hasret bu seferde duvarlarını örmüş, yükseliyor
Neler kaçırıyorum, neler benden kaçıyor
Seyreklikle aramda uzun yollar var
Zaman taklaya sardı, farkında değilim
Etrafını mesken etmiş basitleşmiş yalanlar

Unutulur mu uçuşan yapraklar
Her biri bir uca konmuş kelebekler
Zehirlendi sözcükler, kaldı geriye sözler
geçti, iyileşti mi zannediyorsun
Sığ tarlada derinlik arıyorsun
Kıvılcım düştü mü dersin
Bak yanmak, kül olmak, beter olmak
Irakta değil tam da yanı başında
Boynun bükülmüş tek yaptığın solmak

Bir başıma kondurdum damlaları şakaklarıma
Kokusu hala burnumda konaklıyor
Keşke söküp atabilseydim unutulanların arasına
Berraklığı sis aldı götürdü silikleşiyor
Alışıyorum ne kadar can alsada