Bir kırık aynaya bakar gibiyim.
Her bir parçada kendim,
Her birinde ayrı bir benim.
Hepsini birleştirsem,
Yine bir ben eder miyim?
Oynadın durdun benimle.
Kafa buldum sandın günlerce,
Güldüm geçtim, sözlerine.
Zevk vardı eyleminde,
Haz aldım hain sözlerinde...
Şimdi yalnızsın gurbet elde.
Diyecek söz çok amma,
Dikkate alan yok, söylesem ne fayda.
Gelme kapıma bundan sonra,
Ben de takat bitti, beklesem ne fayda.
Nankördür insanoğlu, bakma duruşuna.
Koparsa da hayat insanları birbirinden,
Saygı, sevgi, dostluktur, baki kalan dünden.
Bedenler yaşlanmış olsa da, unutulmaz günler,
Hatırlanır, anılır, gelen bir işaretle maziden.
Bazen neşelenir, aşk ile baktığı gözlerden,
Boğaziçinde bir çay bahçesinde,
Uzaktan seyrettim seni gizlice.
Dalgın bakışlarında,
Suskun ve yorgun bir ifade...
Yapayalnız neler düşünüyordun, kim bilir?
Oysaki ben,
Karşılıksız aşkı soruyorsun bana,
Anlatayım sevdiğim sana:
Beni, senin gibi seven çok amma,
Seni, benim gibi seven yok hayatımda...
Bir Boğaziçi köprüsü resimde
Bir de sen,
İstanbul mu büyüleyen,
Yoksa bir hayranlık mı dünden,
Sözlerle anlatılmayacak gibisinden,
Yarabbi bu güzellik seyredilmez mi,
İnce çizgi üzerinde yürüyorum,
Bir tarafım kabir, diğer tarafım yaşam...
Yaşamdan kopardığım ne varsa,
Kabre doluyor parça parça.
Kötülükler diken,
İyilikler ise yatak yorgan,
Her nefes alışımda,
Bir o kadar yaşlanıyorum.
Her nefes alışımda,
Bir o kadar şükre yanaşıyorum.
Her nefes alışımda,
Bir o kadar Hakka yaklaşıyorum.
Gözlerim seni arıyor her resimde
Bir tane kalmış kenarda öylesine
Bakışlarında ayrılık sessizliği
Tebessümünde sanki umut gizli
Saklanma arkasına resimlerin
Her kare seninle güzelleşsin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!