Hikayeler Bitti Şiiri - Kasım Kobakçı

Solan sarı yapraklar hep yere dökülmüştü,
Mavi gökte bulutlar kederle süzülmüştü,
İhtiyarın o beli kederden bükülmüştü,
Zamanın akışıyla hikayeler bitti.
*
Coşkun dereler hep ummanda birleşirdi,
Parlayan ocaklarda alevler duruldu,
Yorgun olan yolcular nihayet yoruldu,
Hayaller o mesafeyle uzakta bitti.
*
Soldu taze goncalar hep bağda kalacak,
Ayrılık rüzgarları rengi solduracak,
Kara bulutlar gökte göğü kapatacak,
Gözyaşları akarken fırtınalar dindi.
*
Tükenen fırsatlarla hep kalbimiz dolar,
Bağlardaki ağaçlar birer birer solar,
O büyük kederler her an saçları yolar,
Gecenin karanlığı üstümüze indi.
*
Sıkıntılar arkadan birer birer gezer,
Acılar bağrımızı her saniye deler,
Gözden süzülen yaşlar yanakları siler,
Fani dünyada kederler aniden sindi.
*
Söylenen ağır sözle tüm yapraklar dondu,
Gönlümüzün bağında taze güller soldu,
Zamanın akışıyla yaşlı gözler doldu,
Yürek acısıyla hüzünler cana bindi.
*
Akşam olunca güneş ufuklardan batar,
Zifiri gecelerde gama dertler katar,
Yorgun gövdeler kendini yatağa atar,
Geçmişteki anılar uzaklara yitti.
*
Fani dünyadan geçen birer birer göçer,
Canlılar sırayla ecel şerbeti içer,
Zaman tarladaki ekinleri tez biçer,
Tüm kederlerimiz nihayet sona erdi.
*
Zaman akıp giderken her an uzaklaşır,
Dertler ile dertleşen gönül yakınlaşır,
Yolda kalan yolcular her an yavanlaşır,
Nihayetinde ömür ansızın tükendi.