Hermosa y excelente Şiiri - Cem Erdemir

Dostum değişmekten vazgeçtim
Atımı evin, eyerimi aynan, hançerimi battaniyenle
Çünkü bağırıyor...
Beni cephede unuttun diye
Elçiye zeval olmaz şimdi bakıyor gözlerime
Vazgeçirmek için belli
Sırtımdan tutup aşağıya belki
Dostum...
Evlerdeki ışık çekiyor beni
Bir köpek uyandırıyor düşümden
Nostalji vuruyor birbirine
Hançerim bende kalsın öyleyse
Dudağımdaki ıslıktan tutunmaya çalışır gibi
Karanlık ormanda kırılan kalpler
Biliyorum
Gözlerim delicesine kararmış gibi neşeyle
şarkılar söylüyorum
Daireler çiziyorum daha büyük günden güne
Mevsimim geçiyor
Evet çocukluğumuzdan beri masallar anlattık birbirimize
Unutacağımı söylemiştim
Hayat böyledir unutursun zamanı geldiğinde
Dostum biliyorsun geçen günler
Yaralarımla gurur duyarım
Öldüğümde bir şişe rom ve yager
Ve tabutun üzerine bir gül ruhuma bir öpücük olsun diye...
Kadınlarca derya
Masaya yumruğumu vurup attığım tiratları
Ve bir diğeri öfkeyle gözüme bakan
Kollarımı açtığımda bütün bir salon içime nasıl da doluyor
Söylesene sence denize bakarken karanlıkta
İçimi kazıyan aşk
Korkunç şekilde kaçarken benden
Ve ben de ondan...
Yüzüme tükürüp hayata iten
Sence bitmiş midir ?
Bence yok olmuştur.
Cebimde milyonlarca yıldız var fakat hiçbiri kaybettiğimi geri getiremez.
Üzgün değilim...
Yakasından tutup yere savurasım geliyor
Ve sonra uykusuz kaldığı geliyor aklıma
Bütün bir gece kimsenin olmadığı, bütün bir gün kimsenin olmadığı, bütün saniyeler...
Denemeyeceğim.
Gelen çoktan gitmiş oluyor bende
Ya da ben zaten başka bir yerde
Öyle ki denizin ufkuna, alnına ışıkla.
Mükemmel bir illüzyondur
Aşk
O yüzden neşe aksın gözlerinizden
Her kapının kilidi açılır böylece
Çocuklar.
Başka bir şey isteğim olamaz...
Ve sevgilim...
Yok ettiğim...
Biliyorsun beni... Ben kabra geçitlerden devam.