ÖMRÜNCE SEV BENİ
Karanlık bir dünya yarattın bana
Hasreti hep kardeş zannettin bana
Kalbinde bir zindan yarattın bana
Öyle oturmuş bir başına
Sol yanına yüklenmiş
Bacak, bacak üstünde
Kafasında kurmuştu belli
Ağır gelmişti düşünceleri
Eliyle destek yapıyordu çenesine
ÖZELSİN
Soruyorum bebeğim neyin var
Neden suskunsun
Neden içine kapandın
Gözlerinin içi gülmeli senin
Öyle Bir Şiir
Öyle bir şiir yaz ki bana
Necip Fazıl ın mısraları gibi kıvranıp
Ahmet Hamdi şiirlerindeki gibi kafa tutsun
Nazım Hikmet gibi vatan derken
Yanlış anladın diye başladı sözlerine
Ne diyeceğini anlatmak yerine yolu kapadı
Bir biri ardına patladı sözler dişlerini sıkmış ağzında
Kıyıya vuran şımarık dalgalar gibi çarpıyordu
Akıl almaz güzellik kan kusuyordu
Karanlık
Karanlık artık dört bir yanım,
Etrafımda ki insanlar riyakar,
İsyanım yetersiz
Dostlar olmuş sahtekar
Kalleş İnsanlar
Kalleş insanlar vurdum duymaz
Hatır gönül de neymiş be kardeşim
Nankör dedikleri kedi bile onlardan dost kalmış
Kalleş bu insanlar be kardeşim...
Kalbime Çizdim
Araya engeller girse de
Bir kez olusun sesini duyamasam da
Aşık olduğumu rahatça haykıramasam da
Şundan emin ol
Kal Bu Şehirde
Gidiyorsun
Bilmiyorsun sensiz ne kadar öksüz kaldığımı..
En acısı da
Bir daha ne zaman
Kendine İyi Davran
Hüzün çöktüğünde yüreğine
Unut geçmişi geleceğe bak
Duygularının esiri olduğunda
Boş ver
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!