Herdem Ankara Şiirleri - Şair Herdem Ankara

Özledim ben! ...
Kimi diyorsun değil mi?
Cevabı sende biliyorsun
Ön sözünü yazdığın kitabında
Gözlerinde gördüğüm kendimi diyordum
Şimdi o kitabın sonu yaklaşıyor

Öyle bir tuvalde geldin ki bana
Resmini çizmeye gücüm yetmedi
Öyle bir anda terk ettin ki
Gözyaşlarım izlerini siliverdi
HERDEM
06/09/2011

Öyle büyüktü ki yüreğin ufacık ellerimde tutamadım
Öyle büyüktü ki sözlerin kendi konuşmalarımda anlayamadım
Öyle büyüktü ki varlığın yerine başkasını koyamadım
Öyle büyüktü ki sevgin ben ömrümde yaşamadım.
HERDEM
05/09/2011

Oradayım

Yağmurlu bir gün gibi çöktün üstüme
Kah yağmaya meyil edersin
Yağamazsın ya
Toplarsın etrafına kara bulutları

Ömrümün Finali

Soluyorum akşam sefası gibi
Boynum bükülüyor gün ışığıyla
Hasretinle nefes alıyor,
Özleminle can oluyor,

Kalem dedi kendim yazarım
Göz yaşlarımı damla damla akıtırım
Ayrılığı ben içimde yaşarım
OĞLUM seni çok özledim...

Bir umut oldun doğduğun günde

Ölüm

Her derdin çaresi var
Bir sana derman bulamadım
Her şey gerçek diyorken
Sevdiklerimi alıyorsun elimden

Onluk şişedemi
Yoksa yaş otuzbeş der gibi otuzbeşlikte mi?
Hadi küçüğüm söyle
Yoksa yanında hep bir büyükle mi?
Söyle
Ehli Kamillik neredesin nerede

İnce bir elektir düşüncelerim
Sık dokur vicdanım
Şimdilerde
Geçmişimde hiç böyle değildim
Ne ince bir elek vardı hayatımda
Ne de sık dokuyan bir vicdan

En parlak yıldıza adını verdim
Bir gece kayan yıldızı gördüm
Kayıp giden umutlarımı gördüm
Bir gece seni gördüm gökyüzünde
Kayıp gittin sessizce
HERDEM