Kendimi Yaşıyorum
Yıllarca senin sesinle uyurdum,
Şefkatli kollarında olmayı,
Sevdiğini anlamaya çalıştım.
Seni kazandığımı sandım,
Hiçbir romanda kendimizi bulamadık
Ne şiirler kendi hayatımız oldu
Ne yağan yağmur gözyaşlarımız
Hiçbir sevinç bizim sevincimiz olmadı
Kendimiz için asla yaşamadık
Ne gün bizim için doğdu
Keşke diye başlayan her söz
Pişmanlıklara gebe isyanların doğmasıdır…
Dersleri dinlemeyen çocuk gibidir yürek
Hayattan aldığı dersler ve verilen her sınav
Kanayan yarayı turnike ile sıkıştırmak gibidir
Bataklıkta kararan gün gibi sere serpe bırakır kendini
Kim veriyor; O ufacık yüreğine kara hayalleri
Kim veriyor; Masum yüzüne hüzünleri
Kim neden oluyor; kelepçeyi incecik kollarına vurmalarına
Çocuğum kim?
Senin ağızına küfür yakışmıyor
Düşlerine ayrılık varlığına acizlik yakışmıyor
Benim ne kumdan kalem oldu
Rüzgar savursun diye
Ne de ergen oldum gençliğimde
Bir vedanın anatomisi belki bu
Belki de hazan rüzgarının savurduğu yüreğim
Ben ne fethedilen kaleleri yeniden fethettim
Ne tarafa dönsem sen oradasın gece ay
Gündüz ısıtan güneş
Bir kez sustum
Benim lügatımda hangi ayrılık olursa olsun
Elveda yok benim kitabım tersten açılır
Gün olur kan kusarım yokluklarla
Bugüne kadar hemen hemen hepimiz aynı şeyi bilerek isteyerek
ya da bilmeden istemeden o masum çocukla inzivaya çekildik..
Peki o anların yarasını nasıl neyle saracağız.
Masumduk o ilk ınga sesi ile değiştik etkilendik
Belki hiç istemeden o güvenli ortamdan çıktık
Duygularımı irdeliyorum mütalaa vaktidir
Sözlerim sana ey müşteki
Bastırma kelimelerin üstüne mukavemet etme
Edinilmiş ehliyeti ne sanırsın ki
Kazanılmış ehliyet varken haktan yana
Sus dedi beyin bir yargıç edasıyla
Literatür
Eski bir düşmanın ayak sesleri var belleğimde
Benim başarılı olmamı istemez
Sevmez gülen yüzleri
Karmaşıktır, yalın olmamıştır
Mahşer
Görmeseydim o güzel gözleri
Görmeseydim o nazlı çiçeği
Keşke sevmeseydim sendeki beni
Gelişinle aydınlanan dünyam
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!