Her adımda sen Şiiri - Erkan Tankut

Sabah erkenden uyandım yine,
Penceremdeki buğuyu elime aldım,
Bir iç çektim…
Sanki içimde yıllardır susan bir hikâye
Bir anda anlatılmak ister gibi.

Sokağa çıktım.
Mahallenin manavı tezgâhına dizmiş umutlarını
Domatesin kokusunda çocukluğum,
Elmanın parlaklığında kalbimin yarası saklıydı.
“Kolay gelsin usta” dedim,
Ne çok şey söylemek isterken
Basit bir selama sığınıyor insan.

Kaldırımdan koşarak geçen çocuklar vardı
Birinin ayakkabısı bağsız,
Birinin gülüşü geleceğe meydan okur gibi.
Onlara baktım,
Gülmekle ağlamak arasındaki ince çizgiyi
Bir çocuk nefesi kadar yakın hissettim.

Bir iç çektim…
Hafif bir rüzgâr, yüzüme değen bir hatıra,
Sen geldi aklıma.

Köşedeki simitçi seslendi sonra
“Taze çıktı abla”
Tazeydi, doğru
Ama benim sana söyleyemediğim sözler kadar sıcak değildi hiçbir simit.
Bir tanesini aldım,
Isırınca yanaklarımdan düşen gülümseme
Ezan sesiyle karıştı,
Şehir bir anda susup beni dinler gibi oldu.

Bir adım sonra dondurmacı çarptı gözüme,
Kışın ortasında vitrinine gökkuşağı koymuştu.
“Yaz gelir abla” dedi.
Yaz gelir…
Ama sen gelmezsin diye içim burkuldu.
İnsan bazen en soğuk mevsimi
Bir isimle yaşayabiliyor.

Gün böyle akar işte,
Gülersin, ağlarsın,
Bazı cümleler boğazına dizilir,
Bazı anlar sana görünmeden içinden geçer.
Ama ne yaşarsan yaşa, şehir de seninle yaşar
Manavın domatesi solar,
Simitçinin ateşi söner,
Mahalledeki çocuklar büyür,
Dondurmacının vitrinindeki renkler değişir…

Tek değişmeyen,
Günün hangi saatinde olursa olsun
Aklıma düştüğünde
İçimde bir yerlere incecik bir sızı bırakan sensin.

Ve ben,
Hayatın bütün gerçekliğiyle
Sokağın bütün sesleriyle,
Gülüşüyle, ağlayışıyla
Her defasında bir iç çekip
Tek bir cümleye sığınıyorum

“İnsan kalbini susturamaz… hele ki seninle atan bir kalpse”
Ve bil ki
Sana değen her günüm, içimde yeniden filizlenen bir “keşke”dir.
Keşke söyleyebilseydim, keşke tutabilseydim, keşke sen olsaydın…
Ben her iç çekişimde aynı yere düşüyorum
“Aşk bazen yaşanmaz, sadece içte saklanır”