Hep Böyle Giderim Ben Şiiri - Murat Avcı ...

​Hep böyle giderim ben, hep böyle!
Ne ardımdan bir el sallayanım,
Ne dudaklarında buruk bir öpücük saklayanım olur.
Ne de otobüsüm garı çıkana dek,
Bir peron tenhalığında bekleyenim...

​Yabancı yüzlerin arasından,
Bir firari gibi telaşlı, kuşkulu ve sessizce süzülüp
Diri diri gömülürüm koltuğuma.
Sanki hiç yaşamamışım gibi bir kentten,
Sanki hiç geçmemişim gibi insanların içinden,
Öylece, sessizce çekilirim.

​Yüzümü soğuk cama yaslar,
Gözlerimi o mağrur, dilsiz dağlara yöneltirim.
Yanımdaki yabancının dudaklarından dökülen
O sığ "hayırlı yolculuklar" temennisi
Çarpıp döner boşluğa, duymam bile.

​Kasılan bir bacak tazyikiyle
Basılan pedal,
Ardımdan yükselen dumanı kusturur egzoza.

​O duman ki, içimin de rengidir aslında;
Geride bırakılan kırık dökük heveslerin,
Söylenmemiş, boğazda düğümlenmiş sözlerin isi.
Yollar uzar, şehirler silinir,
Ben yine kendime kalırım.
​
Hep böyle giderim ben...
Bir başıma, gürültüsüz,
Ve her seferinde biraz daha eksilerek.