Rahmetlik Şiiri - Sami Demirkol

Boş yazılacak Kendi kuvvetini Hâk'tan bilirdi,
Helalden dönmezdi bir gün yönünü.
Muhtaç olanın borcunu silirdi;
Rahmetlik sevmezdi şöhreti, ünü.

Bütün sözü bir vecize gibiydi,
Günü gecesi Hâk dostu ileydi.
Doğruluk, dürüstlük bütün işiydi;
Rahmetlik hayra yorardı düşünü.

Çalıştı, az kazandı, çok kaybetti.
Dosta düşmana hep iyilik etti.
Savruldu ömrü, yalan oldu gitti;
Rahmetlik kendi sırtladı yükünü.

Dünyaya vermezdi değer metelik,
İşi idi hep farzlara öncelik.
Duruşu eşsiz, iradesi çelik;
Rahmetlik vefaya karmış özünü.

Yola çıksa çok kollardı yoldaşı,
Bölüşürdü olan ekmeği, aşı.
Çatık olmazdı gülen kara kaşı;
Rahmetlik eğip bükmezdi sözünü.
— SAMİMİ