Yine yoksun.
Nerdesin!
Beklediğimiz sensin, beyaz kanatlı Meleğimiz;
Bir gelsen her şeyden daha çok seni seveceğiz.
Derdimizden bulutlar hüzünlenip kararıyor.
Her gün gözü yaşlı yağmurlar yağıyor.
Ummadığım bir anda
Çıkıp geldin ya.
Tertemiz,çizilmemiş,
Mutlulukla demlenmiş
Beyaz günler ekledin ömrüme.
Öpülesi ellerinle,sihirli bir dokunuşla
Gülmek yaraşır insana
En çok da çocuklara.
Güneş tutulması yaşanırsa
Bilirim ki bir yerlerde bir çocuk ağlamakta.
Herkes Kıyamet'i merak edip sormakta,
Kitapların satır aralarında aramakta.
Çocukluğumuz İbrahim’in ateş içindeki gül bahçesi.
Ömrümüzün makyajsız demleri,mis kokan baharı.
Allah evinin bahçesi oyun parkımızdı.
Kızmazdı bize sonsuz merhametli.
Karıncayı bile incitmeden koşuştururduk kabristanda.
Çocuklar için kocaman bir dünya.
Hayalleri süsleyen büyülü rüya.
Çocukların yaşadığı cennetten bir köşe,
Yüzlerinde tutuşur büyük bir neşe.
Anne baba seyirci oturdukları banklarda.
Kuş uçmaz, kervan geçmez dağların şahini;
Kavrulan topraklarda esen barış meltemi.
Neden açmıyorsun gözlerini?
Esirgeme benden huzur veren güzelliğini.
Göreyim büyüleyici gözbebeklerini.
Bak, ne güzel kokuyor yasemin çiçekleri.
Roller dağıtılırken bu fani dünyada,
en zor rolü vermişler babaya.
Başka söz sanatı yokmuş gibi
benzetmişler babayı
başında sert rüzgarların estiği,
her daim tepesinde karların yer ettiği;
Nerdesin! Seni arıyor herkes,
Adem ve Havva’dan beri;
Gönül saraylarını geze geze,
Çıkmaz sokaklarda tozuta tozuta,
Göz alıcı vitrindeki mankenler gibi giyinerek,
Paranın gücü adına diyerek.
Hırpalanmış gemi gibiydim,
Hırçın dalgalar dövüyordu beni.
Yüzüyordum hayatın karanlık sularında,
Akıntılar sürüklüyordu beni girdabına.
Hüzünler doluyordu yelkenlerime.
Kalbinin sesini duydum kalbimde.
Hüzünleri sürgün etti kalbimden.
Kalbim sevindi kalbinin sesine,
Sesin mutluluklar getirdi kalbime.
Sesler sessizliğe büründü sesinle.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!