Hayallerime Dokunma Şiiri - Fatih Elalmış

Gecenin göğsüne çöktü simsiyah bir sis,
Eski konağın kapısında belirdi o his.
Attım ilk adımı, tahtalar gıcırdadı tek tek,
Geri dönmek imkânsızdı, artık yoktu kaçmak, çekinmek.

Koridorun sonundaki odadan geliyordu o tıkırtı,
Sanki kırık bir aynanın altındaydı o pırıltı.
Her adımda soğudu hava, dondu sanki nefesim,
Duvarlardan yankılandı hiç bilmediğim bir sesin.

Gölgeler dans ediyordu mumun titrek ışığında,
Bir karaltı kıpırdadı tam odanın eşiğinde.
Uzanıyordu zihnime doğru o uzun, kapkara el,
Bir fısıltı koptu karanlıktan: "Bana zihnini ver..."

Gözleri yoktu ama bakıyordu tam içime,
Kilitlendi ayaklarım, düştüm amansız bir biçime.
Cebimden çıkardım o gizli, eski gümüş anahtarı,
O anahtar ki tutuyordu içimdeki tüm umutları.

Soğuk parmakları dokunduğu an şakaklarıma,
Tüm gücümle haykırdım, vurarak karanlığın surlarına:
"Dur orada!" dedim, "Geri çekil, yaklaşma sakın bir adım daha!
Ruhumu alabilirsin belki, gömebilirsin beni karanlığa,

Ama dokunamazsın zihnimdeki o parlak ışığa...
Sakın, sakın hayallerime dokunma!"
Bir çığlık koptu uzaydan, camlar patladı gürültüyle!
Rüzgâr savurdu o yaratığı, yok oldu sanki bir bükülmeyle.

Nefes nefese çöktüm yere, "Bitti" dedim, "Kurtuldum galiba..."
Lakin o an yansıdı gölgem, duvardaki o kanlı aynaya.
Aynadaki gölgem gülümsüyordu, ama ben gülmüyordum!
Gözleri kıpkırmızıydı... ve onun elinde tuttuğu,
Benim hiç açamadığım o gümüş anahtardı!

Kulağımın dibinde bitti o buz gibi nefes,
Kendi sesimle fısıldadı arkamdaki o gizli kafes:
"Çok geç..." dedi, "Artık düşlerin de benim, sen de..."
Ve birden kapandı ışıklar, kaldım kendi çığlığımın içinde.