Hayaller Kurardım Şiiri - Kasım Kobakçı

Hayaller kurardım harabelerde,
Sönmüş ocaklardan yaşlar akıyor.
Karanlık çöküyor kimsesiz ferde,
Zalim fırtınalar evler yıkıyor.
*
Hırçın dalgalarla boğuştum durdum,
Issız diyarlara çadırlar kurdum,
Şirin şehrin yolun hasretle sordum,
İçimdeki volkan durmaz yakıyor.
*
Ayrılamaz kalpler bağlandı madem,
Beraber ağlarız dökülür şebnem,
Yaramız kanıyor bulunmaz merhem,
Boşluğa umutsuz yüzler bakıyor.
*
Asla tükenmiyor yaramda sızı,
Unuttum gökteki parlak yıldızı,
Bahtıma kazınmış karadan yazı,
Hasretin kurşunu her an sıkıyor.
*
İşitmez feryadı hissiz bedenler,
Görmeden sılayı terk eyleyenler,
Zalimin zulmüne boyun eğenler,
Masumun boynuna halka takıyor.
*
Kimsesiz çehreler solup yitiyor,
Sanı silinmişler çamur yutuyor,
Mezarda sahipsiz otlar bitiyor,
Yılanlar ininden hemen çıkıyor.
*
Dilekler kurudu çöller içinde,
Yapraklar döküldü hazan peşinde,
Gençliğim harcandı telaş işinde,
Matemli bülbüller dertli şakıyor.
*
Sokaklar ıssızdır gölgeler koyu,
Yüreğim sızlıyor asırlar boyu,
Kurumuş damarlar tükenmiş suyu,
Şimşekler semada korkunç çakıyor.
*
Vuslatı bekleyen dertli yarenim,
Hasret tarlasında açan dikenim,
Sılaya dönmezse garip gidenim,
Ruhumuz zindanda tenden bıkıyor.
*
Tükendi dermanım kalmadı gücüm,
Mahşere saklandı zalimden öcüm,
Sırtıma yüklendi çekilmez göçüm,
Tabuttan kefenin ucu sarkıyor.