Hava Destanı Şiiri - Mesut Tütüncüler

Yel derler havadır ismim,
Beni bir de benden dinle.
Göremezsin yoktur cismim,
Beni bir de benden dinle.

Canlılara nefes oldum,
Yükseldikçe ben de doldum,
Her zerrede hayat buldum,
Beni bir de benden dinle.

Bulutlara yön veririm,
Üstüne yağmur sürerim,
Toprağı suyla kararım,
Beni bir de benden dinle.

Ney sesinde feryat benim,
Her esende murat benim,
Doğandaki fıtrat benim,
Beni bir de benden dinle.

Süleyman’ın o tahtını,
Yemen’in o hoş ıtrını,
Uveys’in gelen vaktını,
Beni bir de benden dinle.

Kalıba girer mi sandın,
Dengemi bozar mı pundun?
Zannın kadar hükmün; kandın,
Beni bir de benden dinle.

Denizleri arıtanım,
Gemileri yürütenim,
Ömrü gün gün eritenim,
Beni bir de benden dinle.

Polen bende, kanat bende,
Kuş uçuran takat bende,
Bitmez tükenmez tat bende,
Beni bir de benden dinle.

Bazen sertçe esip ezer,
Bazen meltem olur gezer,
Bazen diner, bazen bozar,
Beni bir de benden dinle.

Sınır çizmez hakan bende,
Hürriyete bakan bende,
Sessizce can yakan bende,
Beni bir de benden dinle.

"Hû" diyene nefes verdim,
Gariplere bir ses verdim,
Hayatına heves verdim,
Beni bir de benden dinle.

Hem gelirsin, hem gidersin,
Sabreder ya emredersin,
Umulur ki şükredersin,
Beni bir de benden dinle.

Mesut; hava, nâr, su haslı,
Toprak ise sonun faslı,
İnsan, budur işin aslı;
Beni bir de benden dinle.