Hatırla Gafil Şiiri - Kasım Kobakçı

Zenginlik bulunca kibrin şahlanır,
Yokluktan çıkınca miden yağlanır,
Düşküne bakmazsın gözün bağlanır,
Dostluğu unutur dilin dağlanır.
Havalara girdin uçup gidersin,
Eski günlerini ezip geçersin.
*
Serveti buldukça gözün kapandı,
Şefkati sattıkça ruhun tıkandı,
Vicdanın kaynağı aktı bulandı,
Kibrinin gölgesi arşa dadandı.
Doyumsuz nefsinle azar coşarsın,
Gariban üstüne basıp koşarsın.
*
Cüzdanın şiştikçe adamlık bitti,
Mütevazı haller uzağa gitti,
Vefasız tavrına herkes kin güttü,
Şımarık duruşun sabrımı yuttu.
Arpası çok geldi şu zıpır kulun,
Çıkmaza varacak pis kibir yolun.
*
Fakirin halinden zerre bilmezsin,
Açlık çekenlere meyil vermezsin,
Gözyaşı dökülse mendil silmezsin,
Şefkatli yollara artık gelmezsin.
Zevkin aleminde yüzer yatarsın,
Zavallı dostları üzer satarsın.
*
Karnın doyduğunda yoksulu yerdin,
İhtiyaç duyana dertleri verdin,
Sadece cebine kârları serdin,
Dünyalık malları toplamak derdin.
Küstahlık libası üstüne darmış,
Sonu cehennemdir çok büyük karmış.
*
Tokluğun zevkiyle taşkınlık yaptın,
Doğruyu bırakıp sapkına saptın,
Vicdanı terk edip sahteye taptın,
Yalan rüzgarından hevesler kaptın.
Kendini dev sanma batarsın kire,
Tüketir ömrünü verdiğin fire.
*
Servetin bitince dostların kaçar,
Yalancı yarenler zehrini saçar,
Karanlık akşamlar üstüne uçar,
Zavallı yürekler kalıyor naçar.
Çaresiz kalırsın yapayalnızca,
Feryadın duyulmaz ağlarsın anca.
*
Varlık imtihandır hatırla gafil,
İnsanlık satılmaz cahil mi cahil,
Şatafat çarkına olamaz dahil,
Tükenir nefesin eceldir sahil.
Arpası çok gelen manalı sözdür,
Haddini bilmemek sönmeyen közdür.